Anneannemin gömüldüğü mezarlığın yıkama odasında bir söz duruyordu...
Padişah olsan da, derler er kişi niyetine;
Var, musallada yatan mevtâya bak da, ibret al!
Babamı kaybettiğim gün binlerce kez gözümün önünden geçti bugün
Bir sürü benzerlik...
Süreyya abla bana yine öyle baktı...
Yine aynı plakalı cenaze arabası yine bizim evin Önünden sirenlerini öttürerek gitti!
Geçen sefer bizde birileri kaldığında babamin nerede yatacagini düşünmüştüm, bugün de anneannemin...
Yeşil rengi bu kadar kasvetli bulduğum yine o zamandı!
Babamı da bembeyaz anımsıyorum, anneannemi de...
Ağzına sıçtığım doktorlar babamın da kolunu morartmışlardı, anneannemin de...
Ve daha yazmaya korktuğum bir sürü şey....
Ama bugün tek fark vardı...
O geçen sefer zerre ağlamayan ben, bu sefer....
Allahım ölmeyi derin bir istekle arzulayan benim!
Sen Onları değil, beni al
